روانشناس ایرانی در استرالیا: از GP و مدیکر تا جلسهی آنلاین فارسی
گزینههای ایرانیان سیدنی و ملبورن برای پیدا کردن روانشناس فارسیزبان: سیستم سلامت استرالیا، درمانگر محلی و جلسهی آنلاین.

فرض کن دو سال است در کانادا هستی. اقامت گرفتهای، خانهای اجاره کردهای و از بیرون همهچیز روبهراه است. ولی یک شب، وسط یک زمستان طولانی، بعد از یک روز کاری که هیچ ربطی به رشتهات نداشت، این فکر میآید: «اصلاً چرا آمدم؟» پشیمانی از مهاجرت به کانادا حسی است که خیلیها تجربهاش میکنند و کمتر کسی بلند دربارهاش حرف میزند. اینجا دربارهی تجربههایی حرف میزنیم که معمولاً به این حس میرسند، فرق پشیمانی با خستگی، و اینکه قبل از تصمیم به برگشت به چه چیزهایی فکر کنی.
کانادا برای خیلی از ایرانیها سالها یک مقصد آرمانی بوده؛ کشوری امن، آرام و منظم که «آیندهی بچهها» آنجا ساخته میشود. وقتی تصویر ذهنی اینقدر روشن باشد، فاصلهاش با واقعیت هم بیشتر به چشم میآید. واقعیتی که شامل صف، اجاره، کار اول و تنهایی هم هست.
شبکههای اجتماعی هم کمکی نمیکنند. از یک طرف عکسهای دریاچه و پاییز رنگی میبینی، از طرف دیگر ویدیوهای «چرا از کانادا برگشتم». هر دو تصویر ناقصاند، ولی وقتی خودت در روز بدی هستی، دومی بیشتر به دلت مینشیند.
این حس هم معمولاً یکباره نمیآید. اول به شکل غر زدنهای کوچک ظاهر میشود، بعد مقایسه با زندگی قبلی، و گاهی به جایی میرسد که هر روز به آن فکر میکنی. اگر کلیتر دربارهی این حس کنجکاوی، مطلب پشیمانی از مهاجرت را هم بخوان.
هر کس داستان خودش را دارد، ولی چند تجربه بین ایرانیان کانادا زیاد تکرار میشود.
شاید در ایران مهندس، معلم یا پزشک بودهای و حالا میشنوی «سابقهی کار کانادایی» نداری. بسته به رشتهات، ممکن است برای کار کردن در حرفهی قبلیات به ارزیابی مدرک، امتحان یا دورهی تکمیلی نیاز داشته باشی. در این فاصله خیلیها کار موقتی میگیرند تا خرج زندگی دربیاید. این فقط مسئلهی پول نیست؛ ضربهای است به حس ارزشمندی و هویت.
زمستان کانادا، بسته به شهر، میتواند طولانی، تاریک و سرد باشد. روزهای کوتاه و بیرون نرفتن روی خواب و انرژی و خلق اثر میگذارد. خیلیها میگویند پشیمانیشان در بهمن و اسفند بلندتر از تیر و مرداد است. این یعنی بخشی از این حس شاید به فصل مربوط باشد، نه به کل تصمیم.
در شهرهای بزرگ، اجاره و هزینهی روزمره میتواند فشار سنگینی باشد. وقتی بخش بزرگی از درآمد صرف خانه میشود و پسانداز به سختی جمع میشود، این سؤال پیش میآید که «پس آن زندگی بهتر کجاست؟»
کانادا از ایران دور است. پروازها طولانی و پرهزینهاند و رفتوآمد مثل کشورهای نزدیکتر نیست. وقتی پدر یا مادر بیمار میشود، یا عروسی و عزایی پیش میآید و نمیتوانی آنجا باشی، دوری از یک واقعیت جغرافیایی به یک زخم تبدیل میشود.
در ایران دوستیها از مدرسه و دانشگاه و محله آمدهاند. اینجا باید از صفر ساخته شوند، آن هم در شهری که آدمها سرشان شلوغ است و برنامهها از هفتهها قبل چیده میشود. حتی در شهرهایی که جامعهی ایرانی بزرگی دارند، پیدا کردن چند دوست نزدیک زمان میبرد.
گاهی پشیمانی از مقایسه میآید. دوستی که در ایران مانده حالا مدیر شده یا خانه خریده، و آشنایی که همزمان با تو به کانادا آمده زودتر کار رشتهاش را پیدا کرده. تو فقط بخش ویترینی زندگی آنها را میبینی و تمام سختیهای پشت صحنهی زندگی خودت را. این مقایسه تقریباً همیشه به ضرر تو تمام میشود، چون دو چیز نابرابر را کنار هم گذاشتهای. وقتی متوجهش شوی، کمی از وزن این حس کم میشود.
همهی حسهایی که اسمشان را پشیمانی میگذاریم واقعاً پشیمانی نیستند. گاهی آدم فقط خسته است؛ از سالها جنگیدن با کاغذبازی، زبان دوم و شروع دوباره. خستگی با استراحت، یک دستاورد کوچک یا آمدن بهار کمی آرام میشود. پشیمانی عمیقتر معمولاً به ارزشها و شکل زندگیای برمیگردد که میخواهی.
این سؤالها کمک میکنند فرقشان را ببینی:
میتوانی جوابها را چند هفته یکجا یادداشت کنی و بعد دوباره بخوانی. الگوها معمولاً روی کاغذ بهتر دیده میشوند تا در ذهن. جوابها لازم نیست فوری و قطعی باشند. همین که بدانی کدام بخش واقعاً اذیتت میکند، تصمیم را دقیقتر میکند.
برگشتن تصمیم اشتباهی نیست. برای بعضیها درستترین انتخاب است. ولی تصمیمی که در بدترین هفتهی زمستان گرفته شود، معمولاً تصمیم خوبی از آب درنمیآید. چند پیشنهاد:
پشیمانی گاهی پوشش چیزی سنگینتر است. اگر چند هفته است بیشتر روزها بیحوصله و ناامیدی، خوابت به هم ریخته، از آدمها کناره گرفتهای یا حس میکنی هیچچیز ارزش تلاش ندارد، فقط با تصمیم مهاجرت طرف نیستی. این نشانهها جدیاند و ارزش دارد زودتر با یک متخصص دربارهشان حرف بزنی.
اگر فکر آسیب زدن به خودت داری، همین حالا با اورژانس تماس بگیر: در کانادا و آمریکا ۹۱۱، در اروپا ۱۱۲، در بریتانیا ۹۹۹ و در استرالیا ۰۰۰.
دربارهی چنین تصمیمی، حرف زدن با کسی که نه طرفدار ماندن است نه طرفدار برگشتن، خیلی کمک میکند. دوستان و خانواده معمولاً نظر خودشان را دارند؛ یکی میگوید «حیف است، بمان» و دیگری «برگرد، اینجا بهتر است». درمانگر کمکت میکند صدای خودت را میان این صداها پیدا کنی.
در کانادا، بسته به استان و بیمهات، ممکن است به خدمات سلامت روان محلی دسترسی داشته باشی، هرچند پیدا کردن درمانگر فارسیزبان گاهی زمانبر است. در مطلب روانشناس ایرانی در تورنتو و ونکوور این گزینهها را مفصلتر گفتهایم. جلسهی آنلاین به فارسی هم یک راه دیگر است؛ دربارهاش در مشاوره آنلاین روانشناسی در کانادا بیشتر بخوان.
اگر میخواهی از جایی شروع کنی، پیشمشاوره را رزرو کن. در این گفتوگوی کوتاه با هم میبینیم چه چیزی بیشتر از همه اذیتت میکند و کدام درمانگر برای شرایطت مناسبتر است. میتوانی قبلش با دکتر میثم نیکدانش و رویکردش هم آشنا شوی.
بله، خیلیها در سالهای اول چنین حسی را تجربه میکنند. طبیعی بودنش به این معنا نیست که باید نادیدهاش بگیری؛ ارزش دارد بفهمی از کجا میآید.
نه لزوماً. بهتر است اول ببینی این حس از خستگی، فصل یا یک مشکل مشخص میآید یا از چیزی عمیقتر، و بعد در زمانی آرامتر تصمیم بگیری.
برای خیلیها بله. روزهای کوتاه و کم بیرون رفتن روی خواب و خلق اثر میگذارد و میتواند این حس را بلندتر کند.
اگر چند هفته است بیشتر روزها ناامیدی، خوابت به هم ریخته یا از آدمها کناره گرفتهای، وقت حرف زدن با یک متخصص است. در خطر فوری با ۹۱۱ تماس بگیر.

گزینههای ایرانیان سیدنی و ملبورن برای پیدا کردن روانشناس فارسیزبان: سیستم سلامت استرالیا، درمانگر محلی و جلسهی آنلاین.

چیزهایی از زندگی در آلمان که برای ایرانیها غافلگیرکننده است، اثرشان روی روان و راههای ساده برای کنار آمدن با آنها.

از پیشمشاوره تا آخر جلسهی اول: یک راهنمای ساده برای اینکه بدانی رواندرمانی آنلاین به فارسی در عمل چطور برگزار میشود.