پشیمانی از مهاجرت به آلمان: از کجا میآید و با آن چه کنی
چرا بعضی ایرانیها بعد از مهاجرت به آلمان پشیمان میشوند، این حس چه پیامی دارد و چطور بدون عجله با آن کنار بیایی.

استانبول برای خیلی از ایرانیها اولین شهر خارجی است که در آن زندگی میکنند. بعضی برای کار یا درس آمدهاند، بعضی برای ماندن، و بعضی این شهر را ایستگاهی موقت تا مقصد بعدی میدانند. شهر شلوغ و زنده است و از خیلی جهتها آشنا به نظر میرسد، ولی وقتی حالت خوب نیست، پیدا کردن کمک آنقدرها ساده نیست. اگر دنبال روانشناس ایرانی در استانبول هستی، احتمالاً چند سؤال با هم در ذهنت است: پیش درمانگر ترک بروم یا فارسیزبان؟ بیمهام چیزی را پوشش میدهد؟ جلسهی آنلاین کافی است یا باید حضوری بروم؟ این نوشته گزینههایت را کنار هم میگذارد تا راحتتر انتخاب کنی.
استانبول از دور شبیه خانه است. چای همهجا هست، خیلی از کلمهها به گوشت آشناست و پرواز تا تهران کوتاه است. همین آشنایی باعث میشود خیلیها انتظار داشته باشند سازگاری سریع و بیدردسر باشد. وقتی اینطور نمیشود، تعجب میکنند و گاهی خودشان را سرزنش میکنند.
فشارهای روزمره کم نیستند. اقامت باید مرتب تمدید شود و هر بار کلی مدرک و نوبت و انتظار دارد. اجاره و هزینهها زود تغییر میکند. کار برای خیلیها ناپایدار است یا درآمدش به ارز کشور دیگری بسته است. زبان ترکی هم در اداره، بیمارستان و صاحبخانه همیشه یک قدم جلوتر از توست.
یک فشار خاصتر هم هست: حس موقت بودن. خیلیها در استانبول منتظرند؛ منتظر ویزای کشور بعدی، منتظر جواب پذیرش، منتظر اینکه اوضاع ایران روشنتر شود. فرض کن یک سال است رسیدهای، نیمی از وسایلت هنوز در چمدان است و هر روز ایمیلت را برای خبری چک میکنی که نمیآید. نه دلت میخواهد ریشه بدوانی، نه میتوانی واقعاً بروی. زندگی در حالت انتظار آدم را خسته میکند و کمکم روی خواب، تمرکز و رابطهها اثر میگذارد.
نزدیکی به ایران هم دو رو دارد. رفتوآمد خانواده راحتتر است، ولی خبرهای ایران هم بیفاصله وسط روزت مینشیند. اختلاف ساعت کم است و تماس تصویری با مامان هر شب ممکن است؛ گاهی این آرامت میکند و گاهی نمیگذارد زندگی همینجا را جدی بگیری.
در ترکیه خدمات سلامت روان هم در بخش دولتی هست و هم در بخش خصوصی. بیمارستانهای دولتی و دانشگاهی معمولاً بخش روانپزشکی دارند. کلینیکها و مطبهای خصوصی روانشناسی هم در استانبول کم نیستند، بهخصوص در محلههای مرکزی.
اینکه به کدام راحتتر دسترسی داری، بیشتر به نوع اقامت و بیمهات بستگی دارد. کسانی که کار رسمی دارند معمولاً زیر پوشش بیمهی عمومی ترکیه (SGK) قرار میگیرند. خیلی از دارندگان اقامت هم بیمهی خصوصی دارند و پوشش سلامت روان در این طرحها خیلی با هم فرق میکند. قبل از اینکه وقت بگیری، از شرکت بیمه دقیق بپرس ویزیت روانپزشک یا جلسهی رواندرمانی را پوشش میدهد یا نه.
در بخش دولتی تمرکز معمولاً روی ویزیت روانپزشک است و جلسهی رواندرمانی منظم و طولانی همیشه بهراحتی در دسترس نیست. در بخش خصوصی دستت بازتر است، ولی پیدا کردن درمانگر مناسب و پرسیدن دربارهی تخصص و مجوزش با خودت است.
بیشتر درمانگرهای استانبول به ترکی کار میکنند و بعضی هم به انگلیسی. اگر ترکیات خوب است، یا ترکی آذربایجانی بلدی و راحت با ترکی استانبولی کنار میآیی، این مانع برایت کوچکتر است. ولی حرف زدن از احساسها با زبان دوم کار دیگری است. خیلیها با ترکی خریدشان را میکنند و کار اداریشان را راه میاندازند، اما وقتی میخواهند از ترس، شرم یا غم حرف بزنند، کلمه کم میآورند و حرف اصلی را نمیزنند.
به خاطر جامعهی ایرانی، در استانبول درمانگر فارسیزبان هم پیدا میشود، ولی تعدادشان محدود است و وقت خالیشان هم. اگر سراغ یکی رفتی، طبیعی است بپرسی مجوز کار در ترکیه دارد یا نه و در چه زمینهای تجربه دارد. یک نکتهی دیگر هم هست: جامعهی ایرانی شهر کوچکتر از آن است که به نظر میرسد. بعضیها نگراناند درمانگرشان را در یک مهمانی یا کلاس زبان ببینند. این نگرانی طبیعی است و ارزش دارد اول کار دربارهاش حرف بزنی.
جلسهی آنلاین برای خیلی از موقعیتها کافی است، ولی نه برای همه. در این موارد اول سراغ کمک حضوری در خود ترکیه برو:
برای خیلی از دغدغههای رایج زندگی در استانبول، رواندرمانی آنلاین به فارسی گزینهی جدی است: نگرانی مداوم، استرس مهاجرت و اقامت، تنهایی، مشکلات رابطه و خانواده، دلتنگی و حس بلاتکلیفی. چند دلیل آن را منطقی میکند:
در نیکمایند، که در تهران مستقر است، همهی رواندرمانگرهای فارسیزبان در ایران هستند و جلسهها آنلاین برگزار میشود. ما در ترکیه مطب یا درمانگر مقیم نداریم. اگر به ویزیت حضوری یا دارو نیاز داشته باشی، کنار جلسههای آنلاین باید از روانپزشک محلی کمک بگیری و این دو میتوانند با هم پیش بروند.
اگر میخواهی بیشتر بدانی جلسهی آنلاین برای ساکنان ترکیه چطور پیش میرود، نوشتهی مشاوره آنلاین روانشناسی در ترکیه را هم ببین. صفحهی روانشناس ایرانی برای ساکنان استانبول هم خلاصهی کوتاهی از همین گزینهها دارد.
لازم نیست اول مطمئن شوی حالت «به اندازهی کافی بد» است. خیلیها ماهها صبر میکنند چون فکر میکنند مشکلشان جدی نیست یا با رسیدن ویزا و جا افتادن کار، خودبهخود درست میشود. گاهی میشود، گاهی نه. یک گفتوگوی کوتاه کمک میکند بفهمی چه چیزی واقعاً سنگینی میکند.
اگر نمیدانی کدام درمانگر یا چه نوع جلسهای به کارت میآید، از پیشمشاوره شروع کن. در پیشمشاوره دربارهی وضعیتت حرف میزنیم و بعد تو را به درمانگری ارجاع میدهیم که با نیازت جور باشد. اگر در گفتوگو معلوم شود کمک حضوری در استانبول برایت مناسبتر است، همین را صادقانه میگوییم.
استانبول میتواند خانهی چندسالهات باشد یا فقط یک ایستگاه. در هر دو حالت، حال تو همین حالا مهم است، نه بعد از رسیدن به مقصد بعدی.
بله، ولی تعدادشان محدود است و ممکن است وقت خالی کم داشته باشند. جلسهی آنلاین با درمانگر فارسیزبان در ایران هم یک گزینهی دیگر است.
بسته به بیمهات فرق میکند. بیمهی عمومی و طرحهای خصوصی پوششهای متفاوتی دارند، پس قبل از شروع از بیمهگر بپرس.
برای خیلی از دغدغهها مثل اضطراب، تنهایی، استرس مهاجرت و مشکلات رابطه بله. در اورژانس یا وقتی به ویزیت حضوری روانپزشک نیاز داری، کمک محلی لازم است.
با جلسهی آنلاین معمولاً نه. میتوانی بعد از جابهجایی هم با همان درمانگر ادامه بدهی.

چرا بعضی ایرانیها بعد از مهاجرت به آلمان پشیمان میشوند، این حس چه پیامی دارد و چطور بدون عجله با آن کنار بیایی.

برگشتن به خانه بعد از سالها زندگی در خارج میتواند غریبه و سخت باشد. با شوک فرهنگی معکوس و راههای کنار آمدن با آن آشنا شو.

مهاجرت نقش پدر، مادر و بچهها را عوض میکند. اینجا میخوانی تعارض نسلها از کجا میآید و مشاورهی خانواده چطور کمک میکند.